Je hebt alles goed voor elkaar. Maar past het leven dat je leidt nog bij jou?

7 minuten leestijd

“Waarom zou je in vredesnaam zo’n goede baan bij de bank opgeven?”

Die vraag kreeg ik regelmatig toen ik besloot de bank te verlaten. En ik begreep hem wel. Ik had een goede baan, een prima salaris, leuke collega’s en zekerheid. Er was geen conflict en ik was niet vastgelopen. Van buitenaf was er eigenlijk geen enkele goede reden om weg te gaan.

Maar van binnen voelde ik dat ik niet kon blijven.
Het werk paste niet meer bij wie ik was geworden. Ik verlangde naar meer vrijheid en naar werk waarin ik mensen écht verder kon helpen.

Ik vond deze keuze minder moeilijk dan de mensen om mij heen:
“Je hebt het toch goed?”
“Veel mensen zouden blij zijn met wat jij hebt.”

En ze hadden gelijk. Ik had het goed. Alleen was dat niet meer het antwoord op de vraag die voor mij belangrijk was geworden: Past het leven dat ik leid nog bij wie ik ben?

Van buitenaf lijkt er geen enkele reden om iets te veranderen

In mijn werk ontmoet ik veel vrouwen die hun leven behoorlijk goed voor elkaar hebben. Ze zijn intelligent, zelfstandig en verantwoordelijk. Ze hebben veel opgebouwd, functioneren goed en zijn gewend om problemen op te lossen. Natuurlijk loopt niet alles perfect, maar over het geheel genomen hebben ze weinig te klagen.

En toch schuurt er iets.
Ze merken dat hun werk minder voldoening geeft. Dat ze moe worden van het voortdurend rekening houden met iedereen. Of dat ze bij de vraag wat ze zelf eigenlijk willen, opvallend lang moeten nadenken.

En zodra ze dat gevoel serieus nemen, komt er meteen een andere gedachte achteraan. Ik heb toch helemaal niets te klagen? En daar gebeurt iets interessants.
Ze gebruiken alles wat goed gaat in hun leven als argument om niet te luisteren naar wat er niet meer klopt.

Alsof die twee elkaar uitsluiten.
Je kunt dankbaar zijn voor wat je hebt opgebouwd en tegelijkertijd verlangen naar iets anders.
Je kunt houden van je partner en meer ruimte voor jezelf willen.
Je kunt goed zijn in je werk en voelen dat je er niet meer op je plek bent.

Je hoeft niet ongelukkig te zijn om te merken dat iets niet meer past. Een goed leven en een leven dat klopt, zijn niet altijd hetzelfde. Waarom is dat soms zo moeilijk uit te leggen? Omdat bijna niemand anders ziet wat jij voelt.
De buitenwereld kijkt naar wat zichtbaar is.
Jij leeft vanuit wat voelbaar is.
En die twee vertellen soms een heel verschillend verhaal.

Hoe raak je het contact met jezelf kwijt terwijl je leven gewoon doorgaat?

Veel vrouwen zeggen dat ze zichzelf kwijt zijn. Dat geloof ik niet. Je bent jezelf niet kwijt. Je bent langzaam het contact met jezelf kwijtgeraakt. Dat is iets anders. Je bent nog steeds dezelfde vrouw, maar je bent zo gewend geraakt om rekening te houden met anderen dat je steeds minder opmerkt wat jij zelf voelt en wilt. Dat gebeurt meestal niet door één grote gebeurtenis, maar door honderden kleine momenten. Je collega heeft hulp nodig. Natuurlijk kijk je even mee. Thuis moet nog iets geregeld worden. Dat pak jij wel even op.

Je had een vrije middag willen nemen, maar er komt iets tussen. Ach, kan volgende week ook nog. Allemaal begrijpelijke keuzes. Afzonderlijk is er weinig bijzonders aan. Maar wat gebeurt er wanneer jij steeds degene bent die opschuift? Wanneer je bij iedere beslissing eerst bedenkt wat de gevolgen zijn voor anderen? Dan geef je jezelf steeds minder gelegenheid om op te merken wat jij wilt.
En ondertussen draait je leven gewoon door..

Juist omdat je daar zo goed in bent, merk je nauwelijks wat het jou kost

Wellicht ben je juist ver gekomen doordat je verantwoordelijkheid neemt, goed aanvoelt wat anderen nodig hebben en altijd een oplossing vindt. Je bent betrouwbaar. Flexibel. Je denkt mee en houdt het hoofd koel. Prachtige eigenschappen. Grote kans dat je daar veel waardering voor hebt gekregen.

Maar wat gebeurt er wanneer verantwoordelijkheid nemen betekent dat jij je overal verantwoordelijk voor voelt? Wanneer goed kunnen aanpassen betekent dat jij bijna altijd degene bent die zich aanpast en achteraan aansluit? Dan kan een kwaliteit langzaam veranderen in een gewoonte die je iets kost. En zolang je er waardering voor krijgt, is er weinig aanleiding om je af te vragen of het eigenlijk nog bij je past.

Ons brein helpt daar een handje bij. Gedrag dat we vaak herhalen, wordt steeds gemakkelijker en automatischer. Gelukkig maar. We hoeven niet iedere ochtend opnieuw te bedenken hoe we onze tanden moeten poetsen of koffie zetten. Maar hetzelfde mechanisme speelt mee in hoe we op anderen reageren. Als je jarenlang problemen hebt opgelost, zie je vaak al wat er nodig is voordat iemand iets vraagt.

Als je gewend bent goed voorbereid te zijn, ga je bij twijfel automatisch nog iets beter je best doen. Je hoeft er nauwelijks over na te denken. En precies daarin zit het lastige. Je kunt zo gewend raken aan een bepaalde manier van leven dat je niet meer merkt dat je ook iets anders zou kunnen kiezen. Het vertrouwde voelt vanzelfsprekend. Ook wanneer het je inmiddels meer kost dan oplevert.

Waarom blijf je jezelf aanpassen terwijl je voelt dat het niet meer klopt?

Ik geloof niet dat vrouwen gefixed hoeven worden. Ook niet dat ze een betere versie van zichzelf moeten worden. Ik geloof dat hun innerlijk kompas al die tijd gewoon aanwezig is gebleven. Alleen de verbinding ermee is zwakker geworden. Je kunt uitstekend weten wat verstandig is, wat je mogelijkheden zijn en wat anderen verwachten. Maar daarmee weet je nog niet automatisch wat voor jou klopt. Daarvoor heb je ook andere informatie nodig.

Stel, een collega vraagt of je een extra taak wilt oppakken. Je voelt gelijk spanning in je buik. Maar voordat je daar aandacht aan hebt besteed, begint je hoofd al te rekenen. Hoeveel tijd kost het? Kan ik iets verschuiven? Wat gebeurt er als ik nee zeg? En voor je het weet, hoor je jezelf zeggen: “Ja hoor, komt goed.” Pas later realiseer je dat je er helemaal geen ruimte voor had.

Dat eerste signaal was er wel. Alleen kreeg het nauwelijks aandacht. Lichamelijke signalen vertellen je niet automatisch wat je moet doen. Maar ze geven informatie die je mist wanneer je onmiddellijk doorgaat met denken. Daarom is vertragen in mijn werk belangrijk.

Soms gaan we terug naar zo’n gewoon moment. Wat gebeurde er toen iemand iets aan je vroeg? Wat merkte je in je lichaam? En wanneer begon je alweer te bedenken hoe je het voor de ander kon oplossen? Niet om achteraf te bepalen dat je nee had moeten zeggen. Maar om te ontdekken op welk moment je jezelf niet meer meenam. Want pas wanneer je dat opmerkt, ontstaat er ruimte om iets anders te kiezen.

Totdat je jezelf weer begint af te vragen wat jíj eigenlijk voelt en wilt

Mijn werk gaat over die onderliggende beweging: de verbinding met jezelf herstellen en leren daarop te vertrouwen. Dat wordt bijvoorbeeld zichtbaar in hoe je grenzen stelt, je uitspreekt en keuzes maakt. Hoe sterker die verbinding wordt, hoe beter je jezelf kunt dragen. Vooral als het spannend wordt.

Je merkt ook dat je minder bevestiging of toestemming nodig hebt, omdat de mening van anderen niet langer automatisch zwaarder weegt dan die van jou.
En dat vraagt oefening.

Want weten wat je wilt, is één ding. Erbij blijven wanneer het spannend wordt, is iets anders. Want vrouwen weten best wat ze willen. Minder verantwoordelijkheden. Meer ruimte in hun agenda. Ander werk. Vaker hun eigen gang gaan. Of eindelijk iets doen waar ze al jaren naar verlangen. Maar zodra hun keuze gevolgen heeft voor anderen, begint het rekenen.

Wie krijgt er dan extra werk? Stel ik iemand teleur? Wat als het verkeerd uitpakt? Is dit niet egoïstisch? En voor ze het weten, heeft wat zij zelf willen alweer minder gewicht gekregen. Dat is een belangrijk verschil. Het gaat dus niet altijd om ontdekken wat je wilt. Soms weet je dat allang. Maar ben je gewend geraakt er pas naar te handelen wanneer niemand anders er last van heeft.

En dat moment komt zelden vanzelf. Of is het misschien nooit? Jezelf serieus nemen betekent dat je leert bij jezelf te blijven wanneer iemand anders teleurgesteld is, wanneer je twijfelt of wanneer je de uitkomst nog niet kent. Het betekent heel concreet dat je jezelf niet bij voorbaat uit de afweging haalt. En dan wordt de vraag “Waar verlang jij naar?” pas echt interessant.
Niet alleen wat verstandig is. Niet alleen wat haalbaar is. Niet wat je partner, kinderen, collega’s of leidinggevende ervan vinden.
Wat wil jij?

Verlangen vertelt je wat belangrijk voor je is. Waar je energie van krijgt. Wat je mist. Het is een van de manieren waarop je innerlijk kompas zich laat horen. En het verdient aandacht, ook wanneer je nog niet weet wat je ermee gaat doen.

En ontdekt dat je niet je hele leven hoeft te veranderen om jezelf er weer een plek in te geven

Toen ik de bank verliet, dacht ik dat ik ander werk zocht. Achteraf zie ik dat ik iets belangrijkers terugvond.
Het contact met mezelf.

Dat betekende niet dat iedere keuze daarna vanzelf ging. Wel dat ik steeds beter herkende wanneer ik iets deed omdat het van mij werd verwacht en wanneer ik het werkelijk wilde. En nee daarvoor hoef je niet, zoals ik, je hele leven te veranderen. Het begint in gewone momenten. Wanneer je merkt dat je automatisch ja wilt zeggen en jezelf eerst afvraagt of je dat ook wilt. Wanneer je ergens tegen opziet en dat gevoel niet meteen wegredeneert.

En soms zeg je alsnog ja. Bewust. Omdat je weet wat het jou kost en waarom je ervoor kiest. Het verschil is dat jij weer deel uitmaakt van de beslissing. En nee, je leven wordt er niet perfect van. Maar jij bent zelf weer aanwezig in de keuzes die je maakt. Dus je hoeft jezelf niet opnieuw uit te vinden. Misschien een mooie vraag om vandaag eens bij stil te staan: Waar geef jij wat anderen nodig hebben nog voorrang op wat je zelf wilt?

Verder lezen

Je kunt herkennen dat je jezelf steeds opnieuw op de tweede plaats zet. Maar waarom blijf je dat dan toch doen?
Lees verder in: Waarom inzicht alleen je leven niet verandert.

Herken je jezelf hierin?

En zou je jezelf vaker willen meenemen in de keuzes die je maakt? In mijn gratis e-book Kies jezelf nodig ik je uit om stil te staan bij wat jij voelt, nodig hebt en eigenlijk wilt. Een mooi begin om jezelf weer wat meer ruimte te geven.

Download hier gratis Kies jezelf: